Doen Alsof

Al eerder schreef ik over de vreemdsoortige dans die we bewegen. De laatste dagen lijk ik verlamd te raken door de beweging die oogt dat er niets is. Ik neem jouw patronen waar, ze zijn zo transparant dat ik af en toe echt niet begrijp hoe jij me aan kunt kijken om glashard te ontkennen wat er is.

Je regelt een bezoekje aan je zus, omdat je je enkel hebt gekneusd breng ik je ernaartoe en wordt je door je zwager weer thuis gebracht. Later hoor ik dat je toen je bij haar was eventjes wat lekkers bij de supermarkt was wezen halen. Dat je iets op had was me niet ontgaan, om eerlijk te zijn vraag ik me soms af of je überhaupt nog wel langere perioden van nuchter zijn hebt. Wat me echter het meest raakte was de enscenering, je had het voor laten komen alsof je spontaan besloten had bij je zus langs te gaan, met als excuus dat je je verveelde wat best logisch was gezien de zware kneuzing. Terugkijkend zag ik iets anders, je had een smoes nodig om zonder mij in een winkel, bij voorkeur mét slijterij, te komen. Je zus was daarin de ideale smoes, zij zou niet zo snel met je meegaan vanwege haar beperking. Niemand die in jouw tas neust, simpelweg omdat we zo niet zijn. Je had dus alle mogelijkheid om onzichtbaar drank te kopen en mee te nemen.

Een dag later sorteer ik was op je kamer, ik wil niet zoeken maar ik ontwaar een boosheid in mij. Je rugzak voelt zwaar aan, ik kijk erin en ontdek een lege wodka fles. Ik verschuif een sporttas die je al jaren niet aangeraakt hebt, ook daar zit een lege fles in. Ik zet ze pontificaal op je bureau neer en besluit er geen gesprek over aan te gaan, een tijd geleden zou ik je gebeld hebben om mijn teleurstelling en boosheid te uiten. Ik wil het niet meer, het kost me energie en levert niets op. Dus ik draag bij aan het doen alsof, om de lieve vrede, of misschien nog meer omdat ik anders opnieuw die stap moet zetten. Opnieuw tegen jou moet zeggen dat dit niet de afspraken waren, en je kunt vertrekken. Je hebt nog geen dag op straat hoeven leven, betekent dit dan dat ik feitelijk jouw verslaving in stand houd?

Toen je thuiskwam heb ik alleen maar benoemd dat ik de flessen gevonden had, je gaat naar boven, haalt ze weg en zet ze in de schuur bij de lege flessen. Ik betrap mijzelf op een nieuwe boosheid, waarom moest er zo spastisch gedaan worden over geen flessen aanraken omdat deze een trigger konden zijn (toen je net terug uit de kliniek was) als jij zelf doodleuk ermee door blijft gaan? Heb je enig idee hoe ik mijn eigen leven aan pas? Ik drink graag ’s avonds een glaasje wijn, dat probeer ik onzichtbaar te doen zodat het geen trigger voor jou kan zijn, ’s morgens was ik het glas af en zet het weer in de kast. Waarom blijf ik dat doen terwijl jij je eigen beweging maakt.

We praten kort, ik betrap mijzelf erop dat ik niet eens meer luister. Het zijn toch smoezen ja die ene heb je gister gekocht, de ander is van lang geleden.

Weer een aantal dagen later, we spreken af om samen te koken. Ik ga ’s middags vaak even naar bed, dat is nodig om met chronische moeheid en een beperking in balans te blijven. Als ik beneden kom en we gaan koken merk ik aan alles dat je aangeschoten bent, je doet je best het te verdoezelen maar het is zo zichtbaar. Je bent ongeconcentreerd, je bent lomp in je bewegingen. Ik besluit om het doen alsof te doorbreken en zeg dat je gedronken hebt, dat is niet waar natuurlijk. Een discussie maak ik er niet van, boos word ik niet meer, verdrietiger des te meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: