Mee bewegen

De afgelopen drie weken stonden in het teken van in herstel blijven, woorden die zo simpel klinken, die spreken van een mooie en positieve instelling. Wat de woorden niet tonen is de enorme strijd die er onder ligt, elke dag opnieuw ga jij met jezelf de strijd aan om niet te gaan gebruiken. Na tien jaar te hebben gebruikt is dat geen simpele opgaaf, er zijn nog zoveel patronen die jou van dit pad af proberen te trekken.

De afgelopen weken stonden voor mij in het teken van jou die stabiele en veilige basis bieden die jou steunt in het in herstel blijven. Óók zo’n uitspraak die niets toont van de werkelijke impact. Die niets weggeeft van de dagelijkse strijd die ik lever. Al wekenlang draait mijn leven volledig om jouw in herstel zijn, ik ben safehuis, social worker, psycholoog en activiteiten begeleider inéén. Alles waar normaal een heel team mee bezig is, die vervolgens wanneer ze thuis de deur achter zich dicht trekken los kunnen laten, doe ik grotendeels alleen. Gesteund door partner en familie op de achtergrond weliswaar maar de inzet ligt volledig bij mij.

Ik maak jou mee in je goede momenten, ik herken de weerstand nog voor jij door hebt dat deze jou in haar greep heeft. Ik neem waar en reik aan, ik stuur niet. Jij staat aan het roer, dit is jouw storm om te doorkruisen.

De afgelopen weken kon ik het niet opbrengen te schrijven, het voelde alsof er geen ruimte voor is. Ik kan nu niet werken aan de wonden die jouw verslaafde gedrag veroorzaakt hebben en tegelijkertijd die liefhebbende veilige basis voor jou zijn, die twee zijn nu niet te rijmen. Dus zet ik een stapje opzij, zet ik een deel van mijn eigen proces on hold. Ik weet dat ik daar ook mee aan de slag moet, ik weet dat ik ook voor mijzelf moet zorgen. Dat laatste gaat me goed af, al is en blijft het een enorme uitdaging om met beperking en chronische vermoeidheid de balans te behouden.

Nu ik voor het eerst in tijden weer schrijf en stil kan staan bij mijn gedachten en gevoelens merk ik hoe hard ik het nodig heb om die ruimte te nemen. Dus neem ik mij voor, vaker proberen te schrijven, vaker dat moment van stilstaan bij hoe ik mij voel, welke processen in mij leven.

Beetje bij beetje bespeur ik een verandering in mijzelf, er ontstaat ruimte om niet alleen te delen vanuit het moeder zijn van een verslaafde in herstel, maar ook te delen over moeder zijn van een volwassen dochter met handicap, autisme en depressie. Ook daar ben ik jarenlang de hulpverlening geweest omdat de professionele hulpverlening tekort schoot. Omdat de communicatie tussen dochter en hulpverleners spaak liep en ik als vertaler een brug kon slaan. De afgelopen tien jaar hebben in het teken gestaan van zorg dragen, voor beide kinderen met ieder hun eigen rugzak en uitdagingen.

Mijn huwelijk is op een zijspoor beland, ik kan daar intens verdrietig om zijn maar veranderen kan ik het niet. Ergens blijf ik mij altijd die alleenstaande ouder voelen die op moet vangen waar de andere ouder ervoor koos om zijn eigen leven te gaan leiden. Ook daar zitten nog emoties en wonden waar ik mee aan de slag moet.

Daar waar ik voorheen droomde van een mooie toekomst met partner samen, met volwassen en stabiele kinderen die het huis uit zijn, durf ik niet meer te dromen. Leven leidt me niet langs kabbelende wateren maar gooit me vol de stroom in. Tegen de stroom inzwemmen heb ik lang geleden al afgeleerd, ik laat me mee voeren en laag me verrassen met de zeldzame momenten dat ik in rustig kabbelen water ben beland. Hopelijk gaan die momenten meer en meer voorkomen want al dat mee bewegen put me uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s