Zijspoor

Tijdens een wandeling met de hond vraagt mijn partner hoe het gaat, ik vertel over de dag die vol was met ondersteuning bieden en krijg vervolgens de opmerking ‘Maar hoe gaat het nu met jou?’

Ik betrap mijzelf op irritatie. Is het zo moeilijk te bedenken dat er simpelweg geen tijd is om mij te zijn? Om met mijzelf bezig te zijn, om te voelen wat ik voel, te denken wat ik denk. Sommige dagen ben ik gewoon aanwezig als die soort ambulant hulpverlener die niet ambulant is maar gewoon altijd aanwezig. Het is een soort combinatie van de ouder zijn waarbij het kind de hele dag door aandacht vraagt en nodig heeft en tegelijkertijd fungeren als mantelzorger.

Natuurlijk weet ik ook wel dat ik ervoor moet zorgen dat ik niet vervaag, dat ik niet verdwijn in dit zorgdragen en mijzelf vergeet. Tegelijkertijd wist ik waar ik aan begon, ik heb niet voor niets gezegd dat ik in mijn eentje zou gaan doen waar anders een heel team voor staat. Niet gek dan toch dat ik niet toekom aan weten hoe het met mij gaat. Ik heb dat even uitgeschakeld, op een zijspoortje gezet. Het lukt me al heel af en toe om het even van dat spoortje af te halen en naar me toe te trekken. Dan voel ik vooral dat ik ruimte tekort kom, om gewoon even niets te hoeven of moeten, niet te zorgen, geen invulling te hoeven geven aan partner of moeder zijn, maar gewoon mij te mogen zijn.

Er is meer mij tijd nodig, dat is inderdaad geen overbodige luxe. En zodra die is er kan ik wellicht ook de vraag beantwoorden hoe het met mij gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s